Als één prik je daarvan kan helpen.. dat je gewoon nog kan lopen, kan plassen, kan horen.


Terry was dol op voetbal. Tot voor kort was hij minstens vier keer per week op het voetbalveld in Castricum te vinden. Maar nu zit hij in een rolstoel. Door een hersenvliesontsteking zal hij misschien nooit meer kunnen lopen. Maar opgeven doet hij niet.

Boze droom

De dokters weten het niet; ze durven geen voorspellingen te doen over mijn herstel. Misschien dat ik ooit weer opsta uit deze rolstoel. En weer zonder hulp of rollator kan lopen. Weer staand kan douchen. Of fietsen. Maar nu moet ik het doen met deze wielen. Het is bizar als ik terugdenk aan september vorig jaar, toen ik nog gewoon kon voetballen, rennen, traplopen. Wie had toen gedacht dat ik een paar weken later bij alles hulp nodig zou hebben? Het voelt gewoon nog zo onwerkelijk. Alsof ik ieder moment wakker kan worden uit een boze droom.

Alarmbellen

Ik heb de meningokok opgelopen tijdens een schoolreisje in Oxford, Engeland. Dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Toen ik weer thuis was, kreeg ik koorts. Mijn ouders maakten zich toen nog niet zoveel zorgen; ik was gewoon moe van de schoolreis. Toen ik zieker werd, ben ik naar de huisarts gegaan. Zij dacht dat het een buikgriepje was. Pas toen ik ineens niet meer kon horen, gingen de alarmbellen rinkelen. De ambulancebroeders vertrouwden het niet en zijn direct met me naar een groot ziekenhuis gereden. Dat is waarschijnlijk mijn redding geweest.

Toen ik ineens niet meer kon horen, gingen de alarmbellen rinkelen.

Op een briefje

Bijna 3 weken heb ik in het ziekenhuis gelegen, waarvan de eerste 6 dagen in coma. Ik weet daar niets meer van. Toen ik wakker werd, kon ik nog steeds niet horen. Ook praten en zien lukte niet goed. En ondertussen wist ik nog stééds niet wat ik mankeerde. Gelukkig wisten de dokters dat wél. Mijn ouders hebben op een briefje geschreven dat ik besmet was geraakt met de meningokokbacterie en lieten me dat zien. Ik schrok enorm, want had op tv gehoord over deze ziekte. Daar kon je aan doodgaan toch? Gelukkig was ik er nét op tijd bij, ik ben door het oog van de naald gekropen.

Kamer in de tuin

Na een revalidatie van 4 maanden ben ik blij dat ik thuis ben. Met mijn ouders en zusje, in mijn eigen omgeving, met vrienden in de buurt. Maar hetzelfde als vroeger is het niet. Ik kan bijvoorbeeld niet naar mijn eigen kamer boven; we hebben geen traplift. Ik slaap dus in de woonkamer, achter een gordijn. Gelukkig wordt er nu een kamer voor mij in de tuin gebouwd, zodat ik weer een plek voor mezelf heb. Ik wil gewoon dóór met mijn leven, die bacterie heeft nu genoeg kapot gemaakt.