“Ik gun het een ander niet, wat ons als gezin is overkomen”.

Het verhaal van Sterre

(Een jonge vrouw met lang, donkerblond haar loopt over een strand richting de zee. Ze kijkt uit over het water, waar in de verte een boot vaart. Naast de jonge vrouw verschijnt de tekst: Het verhaal van Sterre. Jan Versteegh:)

RUSTIGE MUZIEK

JAN VERSTEEGH: Ik ben vandaag in Zeeland, in Zoutelande om precies te zijn.
Hier heb ik een afspraak met Sterre.

(In een tuin.)

Sterre, we gaan het vandaag hebben over jouw zus Amber.
Fijn dat ik langs mocht komen.
Kun je vertellen wat er gebeurd is?
STERRE: Mijn zusje is overleden in december, aan meningitis.
Wat is dat precies?
Dat is een bacterie die bij haar in haar hersenen zat en dat is heel acuut, en dan overlijd je binnen enkele uren.
Heel plotseling, en dan raak je in shock, raak je verlamd en dan overlijd je.
En wat was Amber voor meisje, eigenlijk?
Amber was heel slim, heel nieuwsgierig en ze kon heel veel.
Als je haar iets nieuws gaf, dan kon ze het heel snel leren of proberen vooral veel doorzetten, ook. Ja.
Even van uur tot uur. Ze wordt wakker, denkt: ik heb een griepje ze zal contact hebben gezocht met je ouders om dat te melden ik voel me niet zo lekker. En dan?
Toen is ze verzorgd door een paar vrienden die bij haar bleven heeft ze in bed gelegen, Netflix gekeken, de standaarddingetjes.
En toen rond een uur of 6 appte ze niet meer terug naar m'n moeder en toen is mijn vader haar op gaan halen.
En toen mijn vader in de auto met haar terugreed verloor ze het bewustzijn, kon ze niet meer praten en zo en zijn ze naar het ziekenhuis gereden.
Daar is ze heel lang gereanimeerd en vervolgens overleden.
Denk je dat als jullie of de artsen iets anders hadden gedaan dat het dan anders af had kunnen lopen?
Nee. De artsen vertelden dat als ze er eerder bij waren geweest bijvoorbeeld om 8 uur 's ochtends, dat ze dan ook was overleden.
Het was zo acuut en in haar lichaam dat niemand iets had kunnen doen.
JAN: Dus eigenlijk is ze vanaf het moment dat ze wakker werd kansloos geweest.
Ja, eigenlijk wel. Dat is heel hard, maar wel hoe het was.
Ja, het is keihard.
Vind je het moeilijk om over te praten?
-Ja, ergens wel.
Maar ergens vind ik het ook fijn om weer aan haar te denken.
Ik vind het belangrijk dat iedereen weet wat voor bacterie het is dat het gevaarlijk is en vooral heel acuut.
Ja. En wat zou je dan tegen mensen willen zeggen die dit zien?
Laat je vaccineren tegen deze bacterie.
Het is een kleine moeite, maar stel het overkomt je of je gezin dan heb je er zo veel verdriet van, en het gaat nooit meer weg.

(Naast Sterre verschijnt de beeldtekst: Haal die prik tegen meningokokkenziekte. Deelditnietmetjevrienden.nl.)

DE RUSTIGE MUZIEK SPEELT NOG EVEN VERDER EN STOPT DAN

Deze video is eigendom van het RIVMRijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu en mag niet zonder toestemming worden verspreid.

Sterre is de middelste van drie zusjes. Op 2 december 2017 komt haar oudere zus thuis. Ze is eerstejaars studente Bouwkunde in Delft. Het is een gezellige dag. Drie dagen later leeft ze niet meer. De lieve, talentvolle, slimme en gedreven Amber is overleden aan hersenvliesontsteking. Hoe vers het verdriet ook nog is, Sterre heeft zelf het initiatief genomen om hier haar verhaal te vertellen.

Shock

De eerste maanden was ik in shock. In het begin was alles onwerkelijk. Niets is meer belangrijk. Ik had het gevoel dat mijn zus zo weer thuis kon komen. Het weekeinde was ze nog bij ons geweest en op maandagochtend belde ze dat ze niet lekker was. Maar ’s middags dacht ze dat ze de volgende dag wel weer naar college kon. Het leek op een buikgriepje. Mijn ouders vertrouwden het niet toen ze niet reageerde op WhatsApp. Mijn vader is in de auto gestapt naar Delft en nam haar mee naar de huisartsenpost. Ze was nog aanspreekbaar en stapte zelf uit de auto. In de ambulance van de huisartsenpost naar het ziekenhuis raakte ze in een shock. Ze is niet meer bij kennis geweest. Ze hebben haar geprobeerd te reanimeren. Mijn ouders waren erbij. Mijn vader maakte mij en mijn jongere zusje wakker. Op dinsdagochtend 5 december hoorde ik dat mijn zusje overleden was die nacht. Mijn moeder was in het ziekenhuis bij haar gebleven. Binnen 24 uur was ze er opeens niet meer en stond mijn leven op zijn kop.

Ik mis haar

Wij zijn direct gevaccineerd. Ook vrienden, familie, iedereen in haar en onze directe omgeving. De meningokok is zeer besmettelijk. Ik voelde me een stuk veiliger. Het werd Kerst, ik was begin januari jarig maar vond het niet belangrijk.

Ik mis mijn zus niet op de momenten waarop mensen denken dat ik dat zou doen, zoals op haar verjaardag. Het zijn juist die onverwachte momenten. Een tijdje terug liep er door het park een gezin zoals wij waren, ouders met drie meiden van ongeveer onze leeftijd. Dat kwam binnen. Ik mis mijn zus. Ze was mijn voorbeeld en echt een steun voor mij. Ik mis haar bijvoorbeeld als ik op de radio een liedje hoor dat zij ook mooi vond. Of als ik in Delft allemaal dingen zie, waarvan ze genoten zou hebben. Ze had nog zoveel kunnen bereiken. Soms denk ik: hoe zou haar toekomst eruit hebben gezien?

Roeiboot

Mijn zus was sportief. Ze roeide. Ze hebben op de vereniging een boot naar haar genoemd. Haar vrienden sturen regelmatig lieve brieven met herinneringen aan haar. Maar toch, niemand kan echt begrijpen hoe het is om je zus zo te verliezen.

“Wat ze ook hadden gedaan, het was toch fout gegaan.”

Boos ben ik niet. Er zijn geen medische fouten gemaakt. Als je hersenvliesontsteking krijgt, is het echt menens en de kans dat het slecht afloopt groot. Het is een ongelijke strijd. Je hebt ook niets aan het stellen van vragen in de trant van: wat als…? Ik ben me wel bewuster van mijn kwetsbaarheid. Het leven kan ineens over zijn. Maar ik ga juist de dingen aan, zal me niet laten weerhouden door angst.

Enjoy the little things

De wereld is een stukje minder mooi geworden. Ik ben veel meer de kleine dingen gaan waarderen. Ik kan beter hulp vragen. En je merkt wie je échte vrienden zijn. Ik bepaal zelf wie ik toelaat. Houd sommige dingen ook voor mezelf. Bij mijn jongere zusje zie ik dat ze gegroeid is: ze voelt goed aan hoe anderen zich voelen. Mijn ouders lijken op het eerste gezicht niet echt veranderd, maar dat zijn ze natuurlijk wel. Het overlijden van Amber doet heel veel met hen en met ons als gezin. Als gezin zijn we samen sterk, door haar en voor haar.