“Als ik kon kiezen, had ik dit niet mee willen maken.”

Het verhaal van Felice B. (25).

(Een jonge vrouw borstelt haar lange, rosse haar. Ze heeft korte benen en haar ene arm is net iets langer dan de andere. Als de vrouw later achter het stuur van een auto zit, verschijnt er naast haar: Het verhaal van Felice. In een park staat Jan Versteegh:)

RUSTIGE MUZIEK

JAN VERSTEEGH: Vandaag ben ik in Arnhem waar ik af heb gesproken met Felice.
Ik ga met haar praten over hoe meningokokken haar leven ingrijpend heeft veranderd.

(Op een bankje:)

Felice, als ik van jou naar mij kijk zie ik toch direct één groot verschil, of twee eigenlijk.
Hoe kan het dat jij niet helemaal dezelfde benen hebt als ik?
FELICE: Als baby ben ik heel ziek geweest, heb ik meningokokkensepsis gehad.
En dat is een bloedvergiftiging waardoor het bloed niet overal meer in je lijf goed kan komen en daardoor sterft het af.
Maar het bloed wordt niet meer goed rondgepompt en waarom sterven je benen en vingers dan af?
Omdat, je hart gaat in overlevingsmodus en dat gaat je vitale delen beschermen.
Dus alles wat je nodig hebt om in leven te blijven, gaat het beschermen en de rest, daar stopt eigenlijk gewoon de bloedtoevoer.
Hoe ging dat? Je werd op een dag als baby wakker en...
Ja, het was Pasen en mijn moeder, die verschoonde mij die was gewoon de luier aan het verschonen en toen zag ze blauwe puntjes in m'n liezen en daar is ze mee naar de dokter gegaan en toen ging het allemaal heel snel.
Ik moest door naar het ziekenhuis met de ambulance en diezelfde avond waren mijn tenen en voetzolen al helemaal zwart.
En vanaf daar dan? Wat is er verder gebeurd?
Toen hebben ze mij drie weken in kunstmatige coma gehouden en heb ik ook drie keer volledig nieuw bloed gehad.
En toen heb ik wel nog lang zwarte beentjes en vingertjes gehouden omdat ze nog hoopten en geprobeerd hebben om die doorbloeding terug te krijgen.
Maar dat is niet gelukt, dus, als ik het allemaal goed heb is, geloof ik, na vijf weken hebben ze me geamputeerd.
En wat hebben ze dan geamputeerd?
Alle zwarte delen, dus dat waren m'n benen tot in de knie dat waren wat vingertjes, ik heb een kale plek op m'n hoofd en zo heb ik nog wat losse littekentjes op m'n lijf.
Zoals hier op je pols bijvoorbeeld?
-Nou, dit is weer iets anders.
De bacterie heeft ook m'n groeischijven beschadigd.
Daarom heb ik ook kortere armen, en de ene is nog korter dan de andere.
En daardoor heb ik vergroeiingen, dus, zeg maar, de ellepijp en het spaakbeen.
De ellepijp groeide altijd maar door, dat heb ik hier hetzelfde dus daar ben ik op latere leeftijd nog aan geopereerd.
Daar zijn die littekens van.
Wat zou je dan tegen mensen willen zeggen die nu een kind hebben of...
Laat ik het op mezelf betrekken, ik heb een baby van tien maanden wat zou je tegen die mensen willen zeggen, tegen mij?
Het is een wonder dat ik er nog ben.
En, euhm, dus we hebben het niet over wat je eraan overhoudt we hebben het over: heb je nog een leven gewoon überhaupt, ben je nog in leven.
En daarvan denk ik: neem het risico niet.

(Naast een licht glimlachende Felice verschijnt de beeldtekst: Haal die prik tegen meningokokkenziekte. Deelditnietmetjevrienden.nl.)

DE RUSTIGE MUZIEK SPEELT NOG EVEN VERDER EN STOPT DAN

Deze video is eigendom van het RIVMRijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu en mag niet zonder toestemming worden verspreid.

Felices beentjes zijn op jonge leeftijd geamputeerd. Ze had geen keus. Als baby van 16 maanden werd ze levensbedreigend ziek. Ze kreeg hersenvliesontsteking én bloedvergiftiging. Nu heeft ze haar leven op de rit; ze heeft een baan en woont samen. Maar liever nog had ze dit niet meegemaakt.                                                                 

Gezondheid

Het is een wonder dat ik nog leef. Ik ben terughoudend met het gebruik van medicijnen. Maar gezondheid is óók: je laten inenten. Als je bloedvergiftiging krijgt, is de kans op overlijden groot. Voorkomen is beter dan doodgaan. Voorkomen is beter dan zo beschadigd raken als ik ben.

Net griep

Ik had blauwe puntjes in mijn liezen. Mijn moeder zag ze toen ze mij verschoonde. Ik was niet lekker en kreunde in mijn slaap. Omdat mijn zus ziek was, dacht mijn moeder dat ik ook griep zou krijgen. Mijn oma zei tegen mijn moeder dat ze direct met me naar de huisarts moest. Ik ben vanuit de dokter direct doorgestuurd naar het ziekenhuis. Het was dat een kinderarts de symptomen herkende, anders was het te laat geweest. Mijn moeder wilde met me mee. De artsen hielden haar tegen. Ze zeiden: ze heeft óns nu harder nodig dan u. Deze uitspraak is mijn moeder altijd bijgebleven. Mijn leven hing echt aan zijden draadje. 

Geen schaamte

Mijn eerste protheses had ik al op mijn derde jaar. Mijn vader heeft de eerste buigende prothese bedacht. Ik heb zoveel geluk gehad met mijn ouders en zusjes. Ze wilden dat mijn ontwikkeling gewoon kon doorgaan, zoals dit bij een peuter en klein kind hoort. Ik kon overal aan meedoen. Ik ging gewoon met mijn vriendinnetje mee, al was ik niet eens lid van de sportclub. Ik heb me nooit geschaamd. Ik heb wel een periode gehad als kind dat ik me afvroeg: waarom ik? En dat ik huilde om het verlies van mijn benen.

Angst

Er is ook een binnenkant. Als kind ben ik 3 weken in coma gehouden. Ik heb lange tijd nachtmerries gehad. Ik voelde me niet veilig in mijn bed. Ik was psychisch beschadigd. Doordat ik niet sliep, kon ik niet goed leren. Uiteindelijk heb ik 3 jaar hypnotherapie gehad. Zo heb ik de pijn en emoties uit die vroege tijd kunnen herbeleven. Nu voel ik me goed, maar het is niet alleen maar een succesverhaal.

Littekens

Op school vonden ze mijn tanden eng. Die hadden door de ziekte geen glazuur. Toen ik ging wisselen, waren mijn tanden niet beter. Ik heb daarom al jaren kunsttanden. Ik heb daarvoor uren in de tandartsstoel gelegen. Ik had veel last van napijn. Nog jarenlang heb ik operaties gehad, omdat mijn lichaam in de groei was en de gewrichten van mijn armen en handen niet goed op elkaar aansloten. Ik mis vingertopjes, heb littekentjes ook op andere plekken. Ik heb zelf besloten dat er toch nog een stukje bij mijn knie af moest. Heftig is dat hoor.

“Deze pijn, dat gun ik niemand.”

Een gaaf kindje

Er zijn foto’s van mij als baby, nog helemaal compleet. Onlangs heb ik een neefje gekregen. Hij is nu ongeveer zo oud als ik toen. Zijn geboorte heeft bij mijn zus en mij veel los gemaakt.  Dan besef je hoeveel verdriet mijn ouders hebben gehad om wat ik moest doormaken. Ik denk steeds: hou hem veilig, hou hem heel!

Mijn vriend heb ik leren kennen op Tinder. Hij vindt mijn lijf geen issue. Ik heb een tatoeage met mijn initialen, FB. Een litteken als het ware, waar ik zélf voor heb gekozen. ‘Hier sta ik!’