“Als we met ons verhaal één kind kunnen redden, is het al de moeite waard.”

Thumbnail

Brent is de zoon van Ingrid en Hans; een sociale en frisse jongen van nog net geen 16 jaar, zeer sportief en getalenteerd. Hij is de jongste in het gezin met nog twee zoons. Brent overlijdt van de ene op de andere dag in het ziekenhuis. Pas na zijn dood wordt de oorzaak vastgesteld: bloedvergiftiging als gevolg van een meningokokkeninfectie. De ouders en broers nemen het verdriet om dit levensgrote verlies mee in hun verdere leven. Het heftige, korte ziekteverloop van Brent verraste hen volledig; zijn kerngezonde hart en longen vielen ineens uit. Reanimatie van Brent mocht niet meer baten. Het was in een half uur voorbij.

Lees hier wat zij andere ouders op het hart willen drukken.

Nooit ziek

Onze zoon was nooit ziek. Vrijdags kreeg hij ineens hoge koorts met een stevige hoofdpijn. Niet alarmerend, want er heerste griep in Nederland. Even in bed uitzieken, zo leek het. Zaterdag sliep Brent wel wat en hing wat op de bank. ‘s Middags hebben we samen voetbal gekeken op tv. Hij had zoals altijd een mening over spelsituaties. Wel zag Brent eind van die middag wat grauw en werd futloos.

Op een gegeven moment kreeg hij een enorme pijn aan zijn voet. Zo erg dat hij er niet op kon staan. Hij ging bijtijds naar bed en Ingrid besloot bij hem op de zolderkamer te slapen. Zo kon er niets gebeuren als hij ’s nachts via de steile trap naar beneden moest.

Die nacht woelde Brent in zijn bed en voelde zich beroerd. Toen hij de tweede keer naar het toilet moest, ging het echt fout; hij kreeg een soort stuiptrekking en zakte ineens in elkaar. We besloten de huisartsenpost te bellen. Brent had geen vlekken op zijn lichaam en kon zijn kin op zijn borst doen, signalen die kunnen wijzen op een bloedvergiftiging of hersenvliesontsteking Na enig aandringen door ons, besloten we direct naar het ziekenhuis te gaan, Brent was inmiddels matig aanspreekbaar.

Reanimatie

Brent liep nog zelf, met hulp van ons, het ziekenhuis in. Het was zondag heel vroeg in de ochtend. Eenmaal binnen had hij amper nog een polsslag. Er werd direct een artsenteam bij elkaar getrommeld. We belden onze zoons, die zijn direct in een taxi gesprongen en naar ons toegekomen. Na wat onderzoeken en prikken, stopte Brents ademhaling. Die kregen de artsen weer onder controle, maar even later hield zijn hart ermee op.

De artsen zeiden na een lange reanimatie: “we moeten ermee stoppen, het heeft geen zin meer.” Wat er dan door je heen gaat! Voor het roesje zeiden we nog tegen hem: ‘we zien je straks weer!’ Hij knikte nog. Het voelde als verraad. We waren compleet in shock. Brents broers hebben hem niet meer levend gezien, zo snel ging het allemaal.

“Meningokok is een sluipmoordenaar. Je ziet het niet aankomen.”

Onderzoek

Na zijn overlijden is er uitgebreid onderzoek gedaan. Dit wees uit dat bloedvergiftiging door de meningokok de oorzaak is geweest. We hebben verschillende huisartsen en kinderartsen gevraagd of wij in het ziekteproces iets gemist hebben. Allemaal zeggen ze dat ze ons met die griepachtige verschijnselen terug naar huis hadden gestuurd. Het gebeurt ineens, zonder waarschuwing. Wij en familie waarmee we de jaarwisseling hadden gevierd, zijn direct daarna gevaccineerd. Als deze vaccinatie er eerder was geweest, had Brent waarschijnlijk nu nog geleefd. Zat hij nu in zijn eindexamenjaar VWO met een toekomst voor zich.

“Het kan iedereen overkomen. Echt iedereen en je kunt het overal oplopen”

Gemis voor het leven

Je leven staat ineens stil. Niets is belangrijk meer. Hoe moeten we verder? Kunnen we dit wel? We zijn een hecht gezin, we zijn met vijf. We blijven altijd met z’n vijven.

Het is een loodzware weg van leren accepteren en samen als gezin, partners, een nieuwe weg vinden om het leven weer toe te laten en te waarderen. We lopen ons eigen pad. Brent is altijd bij ons. In de tegenwoordige tijd. Maar oh, wat wordt hij gemist!